Astronomy in India: records from the past

பாரதத்தின் காலக் கணக்கீடும் அண்டவியல் அறிவியலும்: ஒரு வரலாற்றுப் பயணம்

​வானியல் சாஸ்திரம் என்பது அடிப்படையில் சுழற்சியை (Cycle) மையமாகக் கொண்டது. நமது புலன்களுக்கு எட்டும் குறுகிய கால மாற்றங்கள், காலம் என்பது நேர்க்கோட்டில் (Linear) பயணிப்பது போன்ற ஒரு மாயத் தோற்றத்தை நமக்கு அளிக்கின்றன. இது சமதளமற்ற பூமியின் ஒரு சிறிய பகுதியில் நின்றுகொண்டு, பூமி சமமாக இருப்பதாக நாம் உணரும் பிழையைப் போன்றதுதான்.

​ஆனால், தினசரி மறைந்து எழும் சூரியன், தேய்ந்து வளரும் சந்திரன் மற்றும் விண்மீன்களின் நகர்வுகள் ஒரு மாபெரும் சுழற்சியை நமக்கு உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஒரு நாள், வாரம், மாதம், வருடம், யுகம் என நாம் பயன்படுத்தும் எந்தவொரு கால அளவீடும் இந்த விண்வெளிப் பொருட்களின் சுழற்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்லவா? சுருக்கமாகச் சொன்னால், அண்டவெளியில் 'சுழற்சி' என்ற ஒன்று இல்லையெனில், மனிதன் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் 'காலம்' என்ற கணக்கீட்டு முறையே அர்த்தமற்றதாகிவிடும்.

​27 நட்சத்திரங்களும் சந்திரனின் பாதையும்

​வானியல் சாஸ்திரத்தின் அடிப்படை என்பது, நம்மைச் சுற்றியுள்ள 360° வானத்தை 27 சம பாகங்களாகப் பிரிப்பதாகும். ஏன் 27?

​பூமிக்கு மிக அருகில் இருந்து கொண்டு, பூமியைச் சுற்றி வரும் ஒரே துணைக் கோளான சந்திரன் (நிலவு), பூமியை ஒருமுறை முழுமையாகச் சுற்றிவர எடுத்துக்கொள்ளும் காலம் 27.3 நாட்கள். இந்த 360° வானத்தை சந்திரன் ஒரு நாளைக்கு சுமார் 13°20' (13 டிகிரி 20 நிமிடங்கள்) என்ற அளவில் கடக்கிறது. இதுவே சந்திர நாட்காட்டியின் (Lunar Calendar) அடிப்படை அலகாகும்.

​ஒவ்வொரு 13°20' தூரத்திற்குள்ளும் மிகவும் பிரகாசமாகத் தெரியும் நட்சத்திரம் அல்லது நட்சத்திரக் கூட்டத்தின் பெயரே அந்தப் பிரிவின் பெயராக (அஸ்வினி, பரணி...) அமைகிறது. புராண ரீதியாக, சந்திரன் மணந்து கொண்ட தக்ஷ பிரஜாபதியின் 27 பெண்கள் என்பது, சந்திரன் ஒவ்வொரு நாளும் கடந்து செல்லும் இந்த 27 நட்சத்திரப் பாதைகளைக் குறிக்கும் ஒரு குறியீட்டு கதையாகும். இதேபோல் சூரியனின் பாதை மற்றும் இதர கிரகங்களின் நிலைகளை வைத்துத்தான் விண்ணில் புவியின் துல்லியமான நிலையை (Position) நம் முன்னோர் கணக்கிட்டனர்.

​காலங்கடந்த கணக்கீடுகள்: யுகங்களின் மர்மம்

​சந்திரன் மற்றும் சூரியனின் நகர்வுகளை வைத்து நாள், வாரம், மாதம், வருடங்களைக் கணக்கிடுவது எளிது. ஆனால், நம் முன்னோர்கள் 'யுகம்' என்ற மிகப்பெரிய கால அளவைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். நம்மிடமிருந்து பல லட்சம் ஒளியாண்டுகள் தொலைவில் உள்ள ஏதோ ஒரு விண்வெளிப் புள்ளியை அல்லது நீண்ட காலச் சுழற்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இந்த யுகக் கணக்குகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

​இங்கேதான் சில வியப்பான கேள்விகள் எழுகின்றன:

​நவீன டெலஸ்கோப்புகள் இல்லாத காலத்தில் இவ்வளவு துல்லியமாக வெகு தொலைவில் உள்ள விண்வெளி மாற்றங்களை அவர்கள் எப்படி கவனித்தார்கள்?

​ஒரு மனிதனின் ஆயுட்காலம் சில நூறு ஆண்டுகளே இருக்கும் நிலையில், பல ஆயிரம் ஆண்டுகளைக் கொண்ட யுகச் சுழற்சிகளை யாரால் முறைப்படுத்தி ஆவணப்படுத்த முடிந்தது?

​இதற்கு என்ன வரலாற்று ஆதாரங்கள் உள்ளன?

​இதற்கான விடை இந்திய மண்ணின் தொன்மையான வரலாற்றில் புதைந்துள்ளது. UNESCO பாரம்பரிய இணையதளத் தகவல்களின்படி, இந்தியாவில் வானியல் அவதானிப்புகள் (Observations) மற்றும் பதிவுகள் மேல் கற்காலம் (Upper Paleolithic - கி.மு. 50,000 முதல் 12,000 வரை) முதலே தொடங்கியுள்ளன. மத்தியப் பிரதேசத்தின் பாறை ஓவியங்களும், 7,500 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட மேஹர்கர் (Mehrgarh) போன்ற சிந்து சமவெளி நாகரிக இடங்களும் இதற்குச் சான்றாக அமைகின்றன.

​பழங்கால வானியல் கருவிகள் (Yantras)

​நமது முன்னோர்கள் வெறும் கண்களால் மட்டும் வானைப் பார்க்கவில்லை; நுட்பமான கருவிகளையும் பயன்படுத்தினர். 'சூர்ய சித்தாந்தா' மற்றும் 'சித்தாந்த சிரோமணி' ஆகிய நூல்கள் பல்வேறு வானியல் கருவிகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றன:

• ​கடி யந்திரா (Ghati Yantra): நேரத்தைக் கணக்கிடும் நீர் கடிகாரம்.
• ​சங்கு (Gnomon): நிழலின் நீளத்தைக் கொண்டு நேரத்தைக் கணிக்கும் செங்குத்துக் கோல்.
• ​யஸ்தி யந்திரா (Yasti Yantra): கோணங்களை அளவிட உதவும் குறுக்குக் கோல்.
• ​கோல யந்திரா (Armillary Sphere): வான் கோள மாதிரியை விளக்கும் கருவி.
• ​பலகை யந்திரா: சூரியனின் உயரத்தை வைத்து நேரத்தைக் கணிக்கும் பலகை.
• ​கபால யந்திரா: சூரியக் கடிகாரத்தின் ஒரு வகை (Sundial).

​ஜந்தர் மந்தர்: ஒரு மாபெரும் அறிவியல் மீளுருவாக்கம்

​18-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் (1724–1734), ஜெய்ப்பூர் மன்னர் மஹாராஜா இரண்டாம் சவாய் ஜெய்சிங், இந்தத் தொன்மையான அறிவியலை நவீனப்படுத்த விரும்பினார். அவர் பாரதத்தின் பாரம்பரிய நூல்களையும், பெர்ஷிய, அரேபிய மற்றும் ஐரோப்பிய வானியல் ஆய்வுகளையும் ஒருங்கிணைத்து ஐந்து இடங்களில் பிரம்மாண்டமான ஆய்வகங்களை (Observatories) அமைத்தார். அவை ஜந்தர் மந்தர் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

​அங்குள்ள முக்கியக் கருவிகள்:

• ​சாம்ராட் யந்திரா: உலகின் மிகப்பெரிய சூரியக் கடிகாரம்.
• ​ராம் யந்திரா: சூரியனின் உயரத்தை அளவிடும் உருளை வடிவம்.
• ​ஜெயப்பிரகாச யந்திரா: வானின் நிலையைத் துல்லியமாகக் காட்டும் அரைக்கோளக் கருவி.

​சிந்து-சரஸ்வதி நாகரிகமும் அண்டவியல் தொடர்பும்

​சிந்து-சரஸ்வதி நாகரிகத்தின் வளர்ச்சி மூன்று கட்டங்களாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. ஆரம்பத்தில் உணவு உற்பத்தியிலும், பின்னர் கைவினைத் தொழில்களிலும் கவனம் செலுத்திய இந்த நாகரிகம், மூன்றாம் கட்டத்தில் (கி.மு. 2600-1900) ஒரு சீரான கட்டமைப்புடன் (Homogenization) திகழ்ந்தது.

​சரஸ்வதி நதியும் ரிக் வேதமும்:

புவியியல் ஆய்வுகளின்படி கி.மு. 1900 வாக்கில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கம் மற்றும் வறட்சியால் சரஸ்வதி நதி வற்றிப்போனது. ஆனால் ரிக் வேதம் இந்த நதியை ஒரு பிரம்மாண்டமான நதியாக வர்ணிக்கிறது. இதன் மூலம் ரிக் வேதம் கி.மு. 1900-க்கும் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்பது உறுதியாகிறது.

​அண்டமும் பிண்டமும்:

வேத அண்டவியல், "அண்டத்தில் உள்ளதுதான் பிண்டத்திலும் உள்ளது" (As in the macrocosm, so in the microcosm) என்கிறது. உதாரணமாக, வேதங்கள் கூறும் ஒரு ஆண்டின் 360 நாட்கள் என்பது, ஒரு மனிதக் கருவின் வளர்ச்சியில் உருவாகும் 360 எலும்புகளுடன் (ஆயுர்வேத கணக்கு) தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

​கட்டுமானத்தில் வானியல் துல்லியம்

​சிந்து சமவெளி நகரங்களான மொஹஞ்சதாரோ, ஹரப்பா போன்றவை திசைகாட்டி காட்டும் வடக்கிலிருந்து 1° முதல் 2° வரை விலகி அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இது பிழையல்ல; மாறாக அவை கட்டப்பட்ட காலத்தில் (கி.மு. 3000-2000) வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்தில் உதித்த ரோகிணி மற்றும் கிருத்திகா நட்சத்திரங்களின் திசையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டவை.

​ரெஹ்மான் தேரி முத்திரை (Rehman Dheri Seal):

கி.மு. 3000 காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு முத்திரையில், ஒரு பக்கம் மானும் மறுபக்கம் தேளும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இது வானில் மிருகசீரிஷம் (Orion) மற்றும் விருச்சிகம் (Scorpio) நட்சத்திரக் கூட்டங்களுக்கு இடையே உள்ள தொடர்பைக் குறிக்கிறது. மானின் தலையை அம்பு கொய்வது போன்ற சித்திரம், நட்சத்திர நகர்வால் ஓரியன் கூட்டத்தில் ஏற்படும் மாற்றத்தைக் குறிக்கும் ஒரு வானியல் குறியீடாகும்.

​முடிவுரை

​இந்தியர்களின் இந்த விண்வெளி அறிவு எங்கிருந்தோ இறக்குமதியானது அல்ல; இது பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இங்கேயே தோன்றி, பரிணமித்து, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட ஒரு தொடர்ச்சியான அறிவுப் பொக்கிஷம். இலக்கியம், அகழாய்வு, மற்றும் அறிவியல் தரவுகள் என அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து பாரதத்தின் இந்த வானியல் பெருமையை இன்று உலகிற்கு பறைசாற்றுகின்றன.

​(தகவல் உதவி: UNESCO அதிகாரப்பூர்வ இணையதளம்)